Kaman SH-2G Super Seasprite
Kaman SH-2G Super Seasprite to amerykański morski śmigłowiec wielozadaniowy, który powstał w latach 80. XX wieku jako rozwinięcie wcześniejszego modelu, SH-2F Seasprite. Wyposażony w nowoczesne technologie, śmigłowiec ten został zaprojektowany z myślą o operacjach z krótkokadłubowych fregat, takich jak Oliver Hazard Perry oraz Knox. Jego głównym przeznaczeniem była walka z okrętami podwodnymi i nawodnymi oraz wykonywanie zadań rozpoznawczych i ratowniczych. Po zakończeniu zimnej wojny, kiedy to nastąpiły redukcje w amerykańskiej marynarce wojennej, SH-2G znalazł nowych użytkowników w krajach takich jak Egipt, Australia, Nowa Zelandia i Polska.
Historia rozwoju
Historia śmigłowca Kaman SH-2G sięga lat 60. XX wieku, kiedy to USA postanowiło opracować nowy śmigłowiec do walki z okrętami podwodnymi w odpowiedzi na rosnące zagrożenie ze strony sił podwodnych ZSRR. W ramach programu LAMPS (Light Airborne Multi-Purpose System) zdecydowano się na rozwój maszyny na bazie istniejącego już modelu H/UH-2 Seasprite. Pierwsze prototypy powstały na bazie śmigłowców HH-2D, które zostały wyposażone w nowe systemy radarowe oraz detektory anomalii magnetycznych. Prototyp SH-2D oblatano w 1971 roku.
W kolejnych latach powstała zmodernizowana wersja YSH-2E, która jednak nie weszła do produkcji. Zamiast tego skoncentrowano się na dalszym udoskonaleniu modelu SH-2F, który zyskał nowe silniki oraz ulepszony radar. W latach 80. XX wieku podjęto decyzję o opracowaniu SH-2G Super Seasprite, który miał współpracować z fregatami o ograniczonej powierzchni pokładowej. Prototyp oblatano w 1985 roku, a jego produkcja została zakończona na początku lat 90.
Opis konstrukcji
SH-2G Super Seasprite to dwusilnikowy śmigłowiec o klasycznej konstrukcji. Wyposażony jest w czteropłatowy wirnik główny oraz czterołopatowe śmigło ogonowe. Jego kadłub wykonany jest w całości z metalu, co zapewnia mu zdolność unoszenia się na wodzie po przymusowym wodowaniu. Zastosowane podwozie kołowe składa się z chowanego przedniego podwozia oraz stałego tylnego.
Napęd zapewniają dwa silniki T-700-GE-401/401C o mocy 1430 KM każdy. Śmigłowiec ma możliwość tankowania w powietrzu i może być wyposażony w dodatkowe zbiorniki paliwa. Załoga składa się z trzech członków: dwóch pilotów oraz operatora systemów. Dodatkowo możliwe jest przewożenie czterech pasażerów.
Awionika i uzbrojenie
Awionika SH-2G została zintegrowana na bazie systemu MIL-STD-1553B. Do najważniejszych systemów należy nowoczesny radar do wykrywania obiektów nawodnych oraz system taktyczno-nawigacyjny AN/ASN-150. Główne uzbrojenie stanowią torpedy Mk 44, Mk 46 lub Mk 50 oraz pociski przeciwnawodne typu Penguin czy Maverick.
Warianty SH-2G
Kaman SH-2G występuje w kilku wariantach dostosowanych do potrzeb różnych użytkowników:
- YSH-2G – prototyp oparty na modelu SH-2F.
- SH-2G „Super Seasprite” – wersja podstawowa dla US Navy.
- SH-2G(E) – wariant dla Egiptu z dodatkowymi systemami sonarowymi.
- SH-2G(A) – zaawansowany wariant dla Australii z nowoczesnym wyposażeniem awioniki.
- SH-2G(NZ) – wersja dla Nowej Zelandii różniąca się brakiem niektórych nowoczesnych systemów.
- SH-2G(P) – maszyny znajdujące się na wyposażeniu polskiej Marynarki Wojennej.
Użytkownicy
Początkowo Kaman SH-2G był używany przez Stany Zjednoczone, gdzie trafiło jedynie 16 egzemplarzy do US Navy. W wyniku redukcji floty amerykańskiej i zmiany priorytetów operacyjnych, śmigłowce te zaczęły być wycofywane i poszukiwano dla nich nowych nabywców.
Egipt zakupił dziesięć egzemplarzy w 1995 roku, a ich modernizacja miała miejsce kilka lat później. Nowa Zelandia również zdecydowała się na zakup pięciu maszyn, które zastąpiły starsze modele Wasp. Australia planowała zakup większej liczby śmigłowców SH-2G(A), jednak projekt zakończył się niepowodzeniem z powodu problemów technicznych.
Dla Polski przygotowano cztery śmigłowce, które dotarły do kraju w latach 2002-2003 i służyły na pokładach fregat typu Oliver Hazard Perry do 2025 roku.
Zakończenie
Kaman SH-2G Super Seasprite to przykład elastycznej i wszechstronnej konstrukcji, która pomimo zmian geopolitycznych i technologicznych potrafiła znaleźć swoje miejsce w marynarkach wojennych różnych krajów. Dzięki swoim zdolnościom operacyjnym i ciągłym modernizacjom pozostaje istotnym elementem strategii obronnych państw, które zdecydowały się na jego zakup. Jego historia pokazuje ewolucję technologii wojskowej oraz potrzeb zabezpieczenia morskiego w zmieniającym się świecie militariów.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).